امین پوررجب-غزلخانه

سیل آمد،رودٔ از بارانِ دنیا سیر شدآسمان بارید،امّا مُرده بودم دیر شد مثلِ یک آیینه پنهان در غبارش بود دلپاك شد رویم،نهایت قصّه ام تفسیر شد در بیابان برکه ای کوچک مرا جا داده بودروز شد،خورشید آمد آبِ او تبخیر شد ... پیله ام را تا رها کردم پَرم آتش گرفتهر چه رویا داشتم جوری دگر تعبیر شد سایه از تردید آمد تا بتابد بر یقیینزیر ِاو احساسِ آرامش فقط تحقیر شد شیر تا افتاد از پا،جنگلی بر باد رفتبعدِ او کفتار هم،آمد به شکلی شیر شد ... امین پوررجب امین پوررجب-غزلخانه...

چنان خشکی ز دریا بی نصیبی ای دلدرین تن مانده ای امّا غریبی ای دل بگوید عقل از چیزی ... مخالف باشیچرا با عقلِ آرامم رقیبی ای دل چه آسان فتح گشتی کوهِ آزادی هابه دلبر بی فرازی،بی نشیبی ای دل غمت آیا مجالی بهرِ شادی ها دادچو همراهی به غم خیلی عجیبی ای دل چه زخمی خورده ای امّا تپیدن داریز مغروری خودت را می فریبی ای دل چنان روحی که زندانی به جسمش گردددرین تن مانده ای امّا غریبی ای دل ... امین پوررجب امین پوررجب-غزلخانه...

درین باران که آمد ناگهان رنگین کمانبه خود گفتم که برگی می طراوت در خزان کویری اَم که با دستی چنان دریای خشکدعا کردم که بارانی بگیرد آسمان شدم آن کوه آرامی که در ظاهر خوش استولی جاری به قلبش می شود آتشفشان ... شکارم را نشانی می کنم امّا چه سودکه هرگز هیچ تیری را ندارد این کمان نبردی در خودم با عقل و دل سر می شودهراسان مانده در این عقل و قلبم یک زبان ... امین پوررجب امین پوررجب-غزلخانه...